کاهش آسیب‌های اجتماعی به مجموعه‌ای از اقدامات، برنامه‌ها و سیاست‌هایی گفته می‌شود که با هدف پیشگیری، کنترل و کاهش پدیده‌های آسیب‌زا در جامعه انجام می‌شود. آسیب‌هایی مانند اعتیاد، فقر، بیکاری، حاشیه‌نشینی، طلاق، خشونت خانوادگی، کودکان کار، بی‌خانمانی، ترک تحصیل و رفتارهای پرخطر از جمله موضوعاتی هستند که در این عرصه مورد توجه قرار می‌گیرند.

هدف اصلی در کاهش آسیب‌های اجتماعی این است که جامعه فقط پس از وقوع مشکل وارد عمل نشود، بلکه با آموزش، حمایت و مداخله به‌موقع، از گسترش آسیب‌ها جلوگیری کند. بسیاری از آسیب‌های اجتماعی ریشه در عوامل اقتصادی، خانوادگی، فرهنگی، روانی و محیطی دارند؛ بنابراین حل آن‌ها نیازمند نگاه چندبعدی و همکاری میان مردم، نهادهای اجتماعی، سازمان‌های حمایتی، مشاوران، مددکاران و مسئولان محلی است.

خدمات مشاوره، مددکاری اجتماعی، درمان و بازتوانی اعتیاد، آموزش مهارت‌های زندگی، اشتغال‌زایی، حمایت از خانواده‌های در معرض بحران، فراهم‌کردن مسکن، کمک به بازگشت افراد آسیب‌دیده به جامعه و ایجاد محیط‌های سالم برای نوجوانان و جوانان از جمله اقدامات مؤثر در این زمینه محسوب می‌شوند.

کاهش آسیب اجتماعی فقط به معنای برخورد با مشکل نیست؛ بلکه به معنای ساختن شرایطی است که افراد کمتر به سمت رفتارهای پرخطر بروند. هرچه خانواده‌ها آگاه‌تر، محله‌ها فعال‌تر، فرصت‌های شغلی بیشتر و حمایت‌های اجتماعی گسترده‌تر باشد، احتمال بروز آسیب‌ها نیز کمتر می‌شود.

در نهایت، هدف این عرصه ایجاد جامعه‌ای سالم، امن، با نشاط و انسانی است؛ جامعه‌ای که در آن افراد بتوانند با کرامت زندگی کنند، فرصت رشد داشته باشند و در زمان بحران، تنها رها نشوند.